خطاب به زنان:((ای زن خود را بشناس و برخود ارج بنه.هرگز برده پول و شکوه و خودنمایی مشو.مادر و همسر بودن برای تو بالاترین ارج هاست.))

زن سرچشمه خوشی و شادی و سازندگی است.مردی که به زن خود مهرورزد.به خدا و زندگی و به زیبایی مهرورزیده است.

زناشویی که با چشمداشت به خواسته و پول و پایگاه باشد پایان خوشی ندارد.

فزون تر از تن زن دل و جان و روان او را دریابید و بر آن ارج نهید.

رسیدن به خوشبختی و رسایی و کمال مادی و معنوی لازمه اش داشتن روحی خرم و روانی خرسند(قانع) و دیدی خوشبین است.

اندوه پیام آور مرگ است. هر دمی را که با اندوه به سر بری زندگی مشمار.اندوه سایه مرگ است.

از اندیشه های غم گستر بگریز.مرگ اندیش و بدبین مباش.خندان و گشاده رو باش.

درخت را بیهوده میفکن.که درخت افکن زندگی اش کوتاه باشد

در برابر ناگواری ها و فراز و نشیب ها و رنج های زندگی خونسرد و بردبارباش.چیزی که خرد را بکاهد مخور.

تنبلی و سستی مکنید و اندوهگین مباشید.همه را گرامی دارید ولی به هیچکس پایه خدایی و اربابی مدهید زیرا پرستش آدم ها. چه زنده یا مرده. با بت پرستی یکی است.

هیچ کس بر دیگری برتری ندارد مگر از راه پارسایی.

اگر از خرد پیروی کنی بر زندگی و سرنوشت چیره ای و اگر از هوس و هوی پیروی کنی زندگی و سرنوشت بر تو چیره می شود.

شخص پارسا و پرهیزگار همیشه دلش شاد و لبش خندان است. پارسایی آن است که هر چه نیک است برگیری و هرچه بد است بنهی.

پارسا کسی است که در فراز و نشیب زندگی و در خوشی ها و سختی ها بردبار باشد.هنگام خوشی مغرور مست نشود و هنگام سختی زبون و درمانده نشود.