زرتشت نه تنها مردم را از یک زندگی خوش و همراه با ثروت و آسایش و نعمت منع نمی کند،بلکه بدان ترغیب می کند.

مرد پاک و پارسا کسی است که بهترین عبادت را انجام می دهد،که بیشترین زمین را به زیر کشت می برد،دانه بیشتر می کارد،آسایش و نعمت بیشتر دارد،گله و رمه می پروراند و شهر روستا می گشاید و خوشی و شادمانی فراهم می کند.

راه در جهان یکی است.آنان که راه مزدا را بسپرند،نیکبخت می شوند.

چون نیک اندیشیدم و مدت ها جستجو کردم. دریافتم که تو آغاز و فرجام هستی و آفریننده منش نیک،قانون، نظم و داد هستی و تو را بر اثر اندیشه، درون خود یافتم.

آدمی همیشه باید پیش از انجام هر کردار و کاری بیندیشد و با وجدان خویش مشورت کند.

آنان که از دانایی و خرد برخوردارند،وظیفه دارند تا دیگران را بر انگیزند و مجال ندهند که به راه نادانی و بد تبلیغ شوند.

زندگی خوش روانی و جسمی، در پناه قانون درستی است، چون هم آرامش خاطر و آسودگی روان می بخشد و هم موجب کامیابی در زندگی مادی می شود.

اگر می خواهید به خداوند روشنی و رستگاری دست یابید،نخست بکوشید تا دیگران را راهنمایی کنید و به فروغ دانش نظم و راستی بیاگاهانید.

برای شناخت خداوند،نخست باید ضمیر و وجدان و آیینه روان آدمی صاف و روشن شود.این روشنی و پاکی به وسیله دانش و بینش و منش پاک حاصل می شود.آنگاه است که نور خدایی در درون آدمی تجلی می یابد.

بهترین نیک بختی آن دانشی است که به وسیله کردارهای نیک در راه پیشرفت زندگی و جامعه حاصل می شود.

باید با دلیری،سخن درست و حق را به گوش همگان رسانید.

آنچه که روان فرد را توانا و روشن می کند،نیروی درست دراکه و عقل و اندیشه درست است.

در مظاهر طبیعت تفکر و تامل کنید. به دانستن راغب باشید. چون رستگاری در دانایی و کسب آن و معرفت به طبیعت،شناخت خداوند و عبادت است.